We zijn onderweg naar Rotterdam. Om 3 uur wordt Noah weer verwacht voor bloedafname. Ze ziet er erg tegenop. Ze kan het nog niet overzien. We vinden het ook moeilijk om het aan haar uit te leggen. Wat was ze eergisteren blij dat het infuus eruit mocht en dat ze weer 'los' was. Zo dadelijk moet het er weer in. Morgenmiddag is de port-o-cath plaatsing, ze moet hiervoor onder narcose. Zodra ze wakker is zal ze de 1e chemokuur krijgen. Het zullen pittige dagen worden.
Het was fijn om thuis te zijn. Uitgerust zijn we nog niet, het is geen moment uit je gedachten. Wel is het heerlijk om weer even een gezinnetje te zijn. Ontberen doet begeren is een spreekwoord dat echt voor ons geldt. Wat bijzonder om samen aan tafel te zitten, om in je eigen bed te slapen en geen witte jassen om je heen te hebben. En wat leuk om steeds de brievenbus te horen klepperen en dat er weer een kaart of kadootje op de mat valt. Wat fijn om al die bemoedigende woorden te lezen, steeds weer horen dat er zoveel mensen aan ons denken en met ons mee bidden. We hebben in 1 week al 70 kaarten ontvangen, we vinden het echt bijzonder.
Noah geniet van alle aandacht die ze krijgt. Ze is veel moe en ligt regelmatig op bed. Lopen kan ze bijna niet, dus kruipt ze door de kamer. We zijn benieuwd wat de bloedwaardes zijn.
We houden jullie op de hoogte.
