Donderdag 13 februari 's avonds

We zijn thuis!!!!!!!!!!!! Om 6 uur kregen we het bericht dat de spiegel in het bloed goed was en dat we konden vertrekken. Noah mocht los van de slangen en de naald mocht eruit. Hierna stapte ze in haar kinderwagen en kwam er niet meer uit. Zelfs niet om haar schoenen en jas aan te trekken. Ze was zo blij en wij natuurlijk ook. We kregen een lijstje met keurige bloedwaarden mee, die, zo werd ons er meteen bij verteld, weer behoorlijk zullen gaan zakken. Maar nu zijn we er blij mee. De eerste week van het blok zit erop, de kop is eraf.
Noah heeft de hele terugreis gezongen. Ze zag de sterretjes buiten, dus het versje 'hoger dan de blauwe luchten', schalde door de auto. Maar van de zieke kindertjes (couplet 2) ging ze niet zingen, want daar werd ze z misselijk van. 'Mama, zorgt de Heere ook wel voor kindjes die misselijk zijn?'.
Ze had van alles te vertellen. 'De naald eruit is zo vervelend, daar zal ik maar niet over gaan dromen. Want dat is niet een fijne droom. Ik ga dromen over papa en mama, dat is leuker'.
Jens is ook nog naar huis gekomen en ze renden heerlijk als vanouds achter elkaar aan door de kamer.


De 'kapstertjes' zitten er weer in en hopelijk doen ze goed hun werk. De bijwerkingen zullen na een paar dagen pas beginnen, maar zoals elke dag proberen we maar 'geen zorgen voor morgen' te hebben.

Een spuitje in de port a cath.

Blij met mijn bibberpen, gekregen van mijn tante. En gezellig spelen met Jesse!

Tegen de zuster vertelde Noah dat ze ook zo graag een zuster wilde zijn. Daarom kreeg ze een rolletje verband met wat pleisters. Noah-lientje is de patint. Haar been is keurig gespalkt. Nog een flinke spuit erbij en ze is weer beter.

Donderdag 13 februari

Noah reageert vrij goed op de kuur. Afgezien van de misselijkheid is ze aardig in haar doen. Ongelofelijk hoe makkelijk ze alles accepteert voor een kind van 3. Ze geeft zich er gewoon aan over.     Zelf ervaren we het als vrij heftig deze week. Het doet toch weer met je dan we eigenlijk verwacht hadden. Het gescheiden leven als gezinnetje, ga je naar je ene kind, dan moet je weer afscheid nemen van de ander, is moeilijk. De spanning van alles, Noah moet niet weinig vocht krijgen, maar ook niet te veel. De urine moet een bepaalde zuurgraad hebben, hoe blijft de bloeddruk, de temp., plast ze genoeg, we zijn er druk mee. Na 24 ziekenhuis ben je geradbraakt. Daarom wisselen we elkaar constant af. We mogen geen gebruik maken van de taxi, omdat Noah er dan niet bij in zit. Dat is jammer, want we zijn vaak moe en moeten dan nog een uur naar huis crossen. En in de taxi kun je zo lekker slapen... 

Vanmorgen om 11 uur wordt de bloedspiegel geprikt. Dit bloed gaat met de taxi naar Sophia en wordt daar onderzocht. Vanmiddag om 5 uur krijgen we de uitslag en horen we of we naar huis mogen of dat we nog een nachtje mogen blijven.

Noah heeft zusterspullen gekregen van de verpleging. Ze wil zo dolgraag zelf zuster zijn. De poppen worden verbonden, ze worden geprikt en krijgen een pleister. Ze heeft weer veel kralen gekregen voor haar kanjerketting. 

Gisteren nog een gesprek gehad met de arts. Onze arts in Sophia had het allemaal rooskleurig voorgesteld, voor wat betreft de bijwerkingen. Het zou allemaal wel meevallen, maar de arts in Breda had hier een andere mening over. In de komende week zullen de slijmvliezen waarschijnlijk kapot gaan en daarom krijgen we wat morfine-achtige pijnstilling mee. We hopen dat het mee mag vallen en dat ze voor de bijwerkingen niet terug hoeft te komen. Voordat de volgende kuur start moet wel alles genezen zijn. Maar laten we weer maar bij deze dag leven. Hopelijk is er vanavond goed nieuws te melden.