Het gaat nog steeds niet beter met Noah. Er zit een verstopping in de darmen die er maar niet uit wil. Ze krijgt elke dag een klysma, maar zonder veel resultaat. Vanaf boven krijgt ze heel veel laxeermiddel, maar tot op heden ook zonder resultaat. Ze heeft ontzettend veel pijn. Het is echt een lijdensweg voor haar. Ze krijst soms van de pijn. Het is voor ons niet aan te zien. Gelukkig kunnen we als dat nodig is even de verpleging roepen om het over te nemen. We staan zo machteloos. De medicatie tegen de pijn is verlaagd, omdat dit ook weer een verstoppend effect heeft. We zijn het nu zelf behoorlijk zat. Voor ons gevoel worden we behoorlijk aan een lijntje gehouden en we krijgen maar geen duidelijkheid. Hoe lang gaan we dit nog aanzien? Willem heeft vanmiddag een stevig gesprek gevoerd met de artsen. Maar het vervelende is: onze lieve Noah geeft geen krimp als er een arts in de kamer staat. Ze laat zelfs aan haar buik voelen. Met als gevolg dat de arts zegt: 'maar ze ligt toch heel relaxt?' Echt om zot van te worden. We willen nu morgen een darmspoeling, we kijken het niet langer meer aan. Het gaat niet meer zo, voor niemand. We willen iedereen hartelijk bedanken voor het warme medeleven. Een kaartje, een berichtje, een bemoedigend woord. Het zijn deze kleine dingen die ons op de been houden. We hebben ons nooit gerealiseerd dat een kaartje zoveel kan betekenen. Het is zo fijn om te merken dat er mensen zijn die aan ons denken en met ons meebidden, meelijden en meeleven. Het gevoel dat we er niet alleen voor staan. Veel mensen bieden praktische hulp aan, maar we kunnen qua zorg zo weinig uit handen geven. Maar die kleine blijken van medeleven zijn voor Noah en ons lichtpuntjes in de lange dagen ziekenhuis.
