De laatste dagen begint Noah steeds meer te spugen. Gisteravond kregen we zelfs de medicatie niet naar binnen. Zodra we het door de sonde inspuiten komt het er weer uit. Ook eten en drinken wil ze daarom niet. We hebben besloten om de sondevoeding dag en nacht te geven, op een zeer laag tempo. 10 ml per uur en dat houd ze binnen. Aan de sondeslang zit een kraantje waarmee je de medicatie gelijktijdig kunt toevoegen met de voeding. Hier draaien we de spuitjes medicatie aan en we gaan met haar een boekje lezen en ongemerkt duwen we zo elke keer een milliliter naar binnen. Als we het te snel doen voelt ze het en gaat ze braken. We geven haar nu alleen het hoog nodige aan medicatie.
Noah moppert op de chemo-kaspertjes, ze vind het zo gemeen dat ze zo moet spugen. Ze zit veel te puzzelen, als we vragen of er een vriendinnetje mag komen zegt ze dat ze daar te moe voor is. Verder accepteerd ze alles vrij gemakkelijk. Wij als papa en mama vinden het moeilijker. Het is zo naar om je kind zo te zien. Dit zijn de gevolgen van haar ziekte en we wisten dat dit ging komen, maar toch vinden we het zwaar. We zijn er zo heel de dag mee bezig en ons wereldje is even heel klein. We zijn zo blij om te horen dat er veel mensen voor ons bidden. Meeleven in alle vormen vinden we fijn, maar het gebed is het allerbelangrijkste, de Heere is de enige Die echt helpen kan.
Zalig hij, die in dit leven,
Jacobs God ter hulpe heeft.
Hij, die door de nood gedreven,
zich tot Hem om troost begeeft.
Die Zijn hoop in 't hach'lijkst lot,
vestigt op de Heer zijn God.
