Inmiddels al weer 2 dagen thuis. Gisteren was Noah nog in goede doen. Vanmorgen werd Noah misselijk wakker en.... ze spoog de sondevoeding van de nacht en de sonde er uit. Wat is ze met het overgeven altijd bang dat het slangetje er uit komt.
Om 11 uur werd er een nieuwe sonde ingebracht. Oma was er ook net, dus Noah wilde graag bij oma op schoot. Zo kon oma het goed volgen. Het blijft altijd een heel vervelend gebeuren voor Noah.
De rest van de ochtend heeft ze bij mama op de bank gelegen. Ze bleef misselijk. We mochten ook niet tegen haar praten. Kortom, ze was heel beroerd. Op zulke momenten denk je vanalles en zou je het liefst iets doen om het op te lossen of het over te nemen. Op zulke momenten kun je er niet overheen kijken en je kunt de situatie ook niet even ontvluchten om even rust te hebben. Op zo een moment is het niet mogelijk te relativeren.
Als je niet met de verzorging van Noah bezig bent, dan ben je wel in je hoofd er mee bezig. Dat heeft nooit een vrije dag. Zo voelt het. Niet om te klagen, maar eigenlijk wel een beetje.
Maar na 2 uurtjes slapen kwam Noah er weer aardig fit uit. Ze had weer praatjes en at een paar chipjes.
Het blijft steeds nadenken hoe we toch voeding en vocht bij haar binnen krijgen. Zoals vandaag de voeding er uit, niets willen eten of drinken, dan is het al snel maar een zwak poppetje. Dus dan proberen we wat bouillon door de somde naar binnen te krijgen.
We hopen dat ze zich de komende week redelijk goed zal voelen en niet aldoor misselijk en pijn door slijmvlies wat kapot gaat. We zien er wat dat betreft tegen op, maar moeten met de dag leven. Het lijkt weleens of Noah zich er makkelijker aan kan overgeven dan wij. Maar zelfs dat doet pijn, te zien dat ze zich zo flink houdt.
Ik (Willem) kreeg vandaag de opdracht van de vrouw om het blog bij te werken. Dus bij deze. Gerike vindt het belangrijk deze zin er bij te plaatsen. Misschien is daar begrip voor ;)
