Dinsdag 10 maart

Onze meid nu...

en precies een jaar geleden...

Morgenmiddag om half 4 worden we verwacht bij de orthopeed in Sophia. We krijgen een rntgenfoto en een gesprek waarbij dan de uitslag waarschijnlijk direct bekend is. Als er iets te melden valt natuurlijk. Maar we hopen wel dat er duidelijkheid komt. En dat we eindelijk te weten komen wat die 'afwijkingen' zijn die in beide benen te zien zijn. De fysiotherapeut kan naar aanleiding van deze uitslag een trainingsschema opstellen. Vandaag heeft Noah best veel gelopen en zelfs op de trampoline gesprongen. Meestal moet ze dat een dag later bezuren. Voor deze keer niet erg, dan hebben we gelijk een duidelijk beeld voor de orthopeed.
We balen ervan dat we op biddag moeten. Een rustige dag met ons gezinnetje samen was wat wenselijker geweest, maar verzetten was onmogelijk. En natuurlijk zijn we ook blij dat we snel aan de beurt zijn.
Noah is erg moe van de verhoogde chemo. Ze gaat 4 ochtenden naar school en dat is meer dan genoeg. Ze is een klas terug gegaan op school, van groep 1b naar 1a. Ze gaat groep 1 nog een jaar over doen. Ze trekt het niet en dat is niet verwonderlijk. We zien het verschil met leeftijdgenootjes steeds duidelijker. Noah is met totaal andere dingen bezig. Ze is in haar spel veel met het ziekenhuis bezig, we zien dat ze veel dingen aan het verwerken is. Haar barbies zijn gestorven en worden begraven onder haar bed. De pop krijgt port--cath prikken waar ze heel hard van moet huilen. En er staan allemaal spuugbakken op haar kamer. Een voor beer, een voor pop, ze zijn allemaal misselijk. Soms spuugt een knuffel per ongeluk haar bed onder en dat moet helemaal schoongemaakt worden. Ondertussen spreekt ze knuffel troostend toe: 'oh, wat zielig voor je, dat komt van die stoute chemo-kapsters h '. 'Kom maar, spuug maar verder in de bak, blech blech...'. En Banjer wordt rondgereden in de rolstoel. Het is een heerlijk meisje en we genieten  van haar. En dagelijks zeggen we nog tegen elkaar: 'weet je nog, vorig jaar rond deze tijd? En kijk ze nu eens'. Zeker zijn de zorgen nog niet voorbij. Maar we waarderen nu wel de kleine dingen die we 'vroeger' niet zagen. Want alles is niet gewoon.