Vandaag onverwacht een dagje uit geweest. En wel naar het Amphiaziekenhuis in Breda. Wat ging het vorige week goed met onze No. Maar om 11 uur vanmorgen had ze opeens koorts. Na contact met het Sophia mochten we meteen vertrekken naar Breda. Mama met Noah in de taxi en papa heeft zijn klanten afgebeld en is ook naar het ziekenhuis gereden. Oma mocht ook stoppen met werken want zij moest Jens opvangen. Alle spullen in een tas gegooid, pijama's mee, medicijnen. Mama en Noah hebben allebei een tukje gedaan in de taxi, Noah echt en mama alsof. Als je slaapt hoef je niet te praten en er waren ook even geen woorden voor de teleurstelling en de angst. Want er gaat van alles door je hoofd. In het ziekenhuis aangekomen had Noah 38,6. We hebben ons geïnstalleerd, met de gedachte: 'hier gaan we minimaal 7 dagen verblijven. Er kwam een co-assistent om Noah te onderzoeken, even later de arts erbij. Bloedprikken om te kijken hoe hoog de ontstekingswaarden zijn en om te kijken of het bloedbeeld goed genoeg is om een evt virus zelf weg te werken. Even later moest er nog urine onderzocht worden om een blaasontsteking uit te sluiten. Ook werd het wondje op Noah's vinger onderzocht, waar mama afgelopen vrijdag een naald ingezet heeft. Maar dat zag er verder rustig uit. Noah had hevige buikkrampen, was misselijk en had haast overal pijn. In haar benen, armen, buik, hoofd en oren. Ondertussen was papa ook gearriveerd. Uiteindelijk kwam de arts ons vertellen dat er geen verklaring is voor de koorts en dat het waarschijnlijk een virus is. En omdat de bloedwaarden weer gestegen waren mocht Noah naar huis. Haar bloedwaarden zijn dermate hoog dat ze in principe zelf een virus kunnen bestrijden. Natuurlijk wel heel veel adviezen en waarschuwingen meegekregen. Maar het minder leuke nieuws is dat de kuur
niet door mag gaan. Een week uitstel.
Het was een rare dag. Vanmorgen zwaaiden we Willem uit met 'tot vanmiddag!' Maar dat je elkaar even later weer ziet in het ziekenhuis is wel bizar. Ook Jens vind het maar vreemd. Hij moest tussen de middag opeens z'n spulletjes pakken voor een logeerpartij en kan nu weer naar huis komen. Jens en Noah waren allebei boos. Noah zei dat ze morgen pas naar het ziekenhuis wilde en Jens zei: 'nee, niet weer hè'. Voor hem valt het evengoed niet mee.
En nu alles nog even positief belichten. Er is gelukkig niks ernstigs aan de hand, geen enge bacterie.
We hebben lekker een weekje vakantie, nog een weekje rust voor ons allemaal. We hebben veel om dankbaar voor te zijn.
