Op de laatste dag van het jaar weer maar eens een berichtje op het blog. Er is ten opzichte van de vorige keer weinig nieuws te melden. Noah heeft sinds een paar weken meer last van de chemotherapie. Doordat de dosis zover opgevoerd moest worden, komen er weer bijwerkingen de hoek om kijken. Zo heeft ze elke week wel een dag waarop ze 's morgens hondsberoerd uit haar bed komt. Ze hangt dan een paar uren slap op schoot en moet veel overgeven. Tegen het einde van de ochtend knapt ze dan weer wat op. 's Avonds in haar gebedje zegt ze soms: 'vandaag ging het wel goed met mij, maar morgen word ik weer ziek hoor Heere'.
Op 2 februari moet ze de MRI-scan. De oncoloog vertelde dat het 3 kwartier zou duren, maar volgens de radioloog duurt het minimaal 2 uren. Ze moeten allebei de benen bekijken en dat kost veel tijd.
We zijn benieuwd naar de uitkomst. Ze gaat naar ons idee steeds slechter lopen.
Helaas moeten we veel familie bijeenkomsten afzeggen met deze dagen, ivm met alle virussen die nog steeds rondwaren.
Maar dat is niet erg. Veel medepatientjes moeten deze dagen in het ziekenhuis vieren. Je kunt weer relativeren als je dat leest of hoort. Als je ziet wat sommige kinderen moeten meemaken en wat ons gezinnetje bespaard blijft. Wat dat betreft mogen we ook heel dankbaar dit jaar afsluiten.
Noah wil ook wel eens iets op haar blog zetten, dus ze gaat nu voor mij dicteren:
De kinderen moeten naar het ziekenhuis.
De kinderen moeten port-à-cath prikken.
De kinderen moeten naar de operatiekamer.
De poes is op de operatiekamer.
Zal ik hem halen met de rolstoel?
Nee hoor, ik haal hem straks wel op.
Ze moeten een kapje op.
Maar de zuster lacht en lacht.
En de dokters hebben natuurlijk een goed idee.
De tranen stromen over haar wangen
Stil maar, ik ben bij je.
En als de kinderen naar huis gaan krijgen ze een kadootje.
Ook nog chemo.
Dat ik misselijk ben.
En Dikkie Dik ook misselijk ben geweest.
En nu nog steeds.
