 |
| TROTS! Allebei leeg! |
Vanmorgen bloed geprikt in Zierikzee. Onze eigen ´prikzuster´ was er weer, het bloedprikken ging zonder problemen. Gisteravond is de sonde eruit gegaan, die zat verstopt. De chemo ging er niet meer door, dus moesten we de sonde eruit trekken. Maar Noah gilde als een mager varkentje en broer Jens vond ons zo´n vreselijke gemene vader en moeder. Hij rende huilend naar boven. Toen de wangpleisters er nog aftrekken, het was echt niet leuk. Daar komt bij dat we het allemaal zo zat zijn, eigenlijk kunnen we niks meer hebben wat dat betreft. Elke keer je kind pijn moeten doen, het moet, maar het gaat zo ontzettend tegen je gevoel. Nu de sonde eruit is moet Noah de chemo en de antibiotica doorslikken. Dat zijn hele vieze drankjes. Lukt dat niet, dan moet de sonde er weer in. Het is vanavond gelukt, maar vraag niet hoe. Jens weer huilend boven en zelf hadden we onze tranen ook hoog zitten. Noah wilde steeds naar de wc, bleef daar weer een poos opzitten, verzon steeds smoesjes... Maar eindelijk, de flinkerd, heeft ze het toch zelf gedaan. Zo knap dat ze zichzelf er toch weer overheen zet. Morgen wordt het nog moeilijker, dan moet ze nog een extra chemotablet. Het zou zo jammer zijn, voor de laatste week een nieuwe sonde... Maar als het tobben blijft moet het gewoon. De antibiotica moet ze ook nog een paar maanden slikken. Zelf wil het absoluut geen nieuwe sonde, want dan vragen de kinderen steeds: 'wat heb jij in je neus?'
