Dit zijn de cijfers waar we steeds weer reikhalzend naar uitkijken, de bloedwaarden. Waren ze 2 weken geleden nog te hoog, na de verhoging van de chemo zijn ze nu weer aan de krappe kant. Maar de dosering blijft nog even hetzelfde.
Het gaat goed met Noah. Ze is zoals een 3-jarig kind moet zijn. Aan school toe, ze verveeld zich bij mama thuis en speelt het liefst met andere kinderen. Heerlijk, we genieten ervan. We maken ons momenteel wat minder zorgen, omdat er momenteel geen 'rare' kwaaltjes zijn. De afgelopen weken probeerden we terug te kijken op de periode die achter ons ligt. We lazen stukje bij beetje het blog terug en keken foto's van ons 'kale meisje'. Maar oei, wat komt dat hard binnen. Na hierover verschillende gesprekken te hebben gevoerd met de psycholoog hebben we besloten dit 'boek' voorlopig nog even dicht te laten. Het is nu de tijd nog niet om emoties toe te laten. Want gaan we dat nu doen, dan kunnen we de 1,5 jaar niet meer afmaken. We moeten nog sterk zijn voor ons gezinnetje en onze lieve No.
Natuurlijk gaat dit de ene dag beter dan de andere. Met vallen en opstaan pakken we de draad weer op. Noah begint steeds vaker te praten over haar ziek zijn. Het liefst kijkt ze voorlichtingsfilmpjes van ziekenhuizen over bijvoorbeeld amandelen knippen en onder narcose gaan. 'Kijk, dit had ik ook'. 'In dat kamertje ben ik ook geweest'. 'Kijk, die plakkertjes had ik ook op mijn buik'. Ze krijgt er geen genoeg van. Maar ook stelt ze ons vragen: 'papa, was jij bang als ik moest spugen?'
Maar de rust die we hebben doet ons allemaal goed. We kijken uit naar Noah's 4e verjaardag (29 juli) en we beseffen dat het bijzonder is dat we het mee mogen maken. Helaas liggen er in Sophia kinderen die het vooruitzicht van een verjaardag niet hebben. We herinneren ons nog dat we rond de kerstdagen in het winkeltje van Sophia liepen. We zagen daar babysokjes hangen met de tekst: 'my first Christmas'. We zeiden toen tegen elkaar: zouden ze ook sokjes verkopen met 'my last Christmas'. Een hele rare negatieve gedachte natuurlijk, maar dat was wel het gevoel wat we op dat moment hadden. En nu, een half jaar later zitten we in de nabehandeling en hebben we het over naar school gaan. Het is een wonder.
