Het gaat gelukkig nog steeds goed met Noah. Ze speelt weer lekker buiten en ze heeft weinig bijwerkingen meer. Morgen hopen we haar weer een keertje mee te nemen naar de kerk.
Noah vraagt steeds wanneer ze weer chemo kapsters krijgt. Als we dan zeggen dat het volgende week pas is, is ze weer helemaal gerust gesteld. Maar dat volgende week dinsdag nog maar 3 nachtjes duurt, vertellen we er maar niet bij. Ze vraagt steeds: 'als ik kapsters krijg ga ik weer spugen hè? Dan gaat mijn slangetje er weer uit. En word ik dan ook weer kaal? En mijn mond doet dan zo'n zeer'.
Het voelt echt of je je kind weer iets heel vreselijks gaat aandoen, maar dat is natuurlijk niet zo.
We hebben wel besloten dat we bij de vervelende handelingen om de beurt meegaan naar het ziekenhuis. Op dinsdag gaan we altijd samen, maar die prikken zijn zo vervelend om te zien. Noah verstopt zich dan als er een arts komt, ze is zo bang.
