Vanmorgen bloed geprikt in Zierikzee en vanmiddag belde de oncoloog met de mededeling dat de arts in Sophia maar moest beslissen of het door mocht gaan. De bloedwaarden waren maar net op het nippertje. De trombocyten zijn wel hoog genoeg (veel te hoog zelfs), maar de leukocyten blijven achter. (Deze zorgen voor de afweer.) Maar gelukkig, we kregen vanuit Rotterdam te horen dat onze 'dag 79' door mag gaan.
Om 7.15 uur staat de taxi voor en om half 10 moet Noah klaar zijn voor de OK. Of ze dan ook gelijk aan de beurt is wachten we maar weer geduldig af...
Vanacht zetten we de wekker op 4 uur, zodat we de sondepomp kunnen uitschakelen. Na 4 uur moet ze nuchter blijven. Jens slaapt vanacht weer bij opa en oma.
Noah heeft er zin in. Ze mag weer naar de slaapdokter. Ze vertelt tegen iedereen die het horen wil dat ze morgen eerst een vingerprik krijgt. Dit doet geen pijn. Daarna een port-à-cath prik, die doet wel pijn. En daarna een ruggenprik, die geeft de slaapdokter. Het zal in plaats van een ruggenprik dit keer een beenmergpunctie zijn, maar we maken haar maar niet wijzer dan ze is.
Ze is erg uitgelaten en doet heel gek. Zo reageert ze toch wel een beetje de spanning af. Het is best heftig voor haar, zo'n dagje als morgen. Het aanprikken, de narcose, al gedraagt ze zich meestal flink, ze weet ook niet beter. Het is haar leventje. En dat van ons. Het klinkt raar, maar we zijn ook weer blij dat we morgen weer mogen. Het ziekenhuis voelt soms een beetje als tweede thuis. Het voelt veilig om daar te zijn.
