Het gaat nog steeds goed met Noah. We moeten goed opletten of ze genoeg vocht binnen krijgt, want ze heeft nog steeds veel diarree. Daarom spuiten we extra bij door de sonde. Of we geven haar een spuitje en dan doet ze het zelf. Vanmiddag vroeg ze aan haar playmobil-poppetje: 'Zijn jouw bloedwaarden goed? Die van mij bloedwaarden wel hoor. Ze heeft haar oortjes altijd open staan en daarom moeten we ook wel een beetje opletten wat we zeggen in haar bijzijn.
De 2 weekjes rust waren fijn, het was voor ons allemaal even goed. Maar toch is 'rust' erg relatief als je kind kanker heeft. De dagen waren goed gevuld met de verzorging van Noah en niet te vergeten Jens, die ook zijn aandacht nodig heeft. Maar de angst en de spanning die je als papa en mama altijd bij je hebt, is niet aan anderen uit te leggen. Het is iets wat je continue bij je draagt, niet in een pauze van 2 weken naast je neer kunt leggen. Maar ook niet iets waar mensen je mee kunnen helpen, al is al het medeleven bijzonder fijn. De vele kaarten (en kadootjes) die we nog steeds krijgen doen ons erg goed. Het geeft je soms net het duwtje wat je nodig hebt om door te gaan. Bedankt allemaal!
Het onderstaande gedichtje vinden wij heel mooi (gestolen van een ander blog) ;-)
Ze rijden op driewielers door de gang, in plaats van in het park.
Ze kennen de namen van hun chemo’s in plaats die van hun klasgenoten.
Hun centrale lijnen hebben namen.
Zusters en dokters zijn hun nieuwe familie.
Ze denken dat het hebben van haren bijkomstigheden zijn.
Hun lach laat je hart smelten,
hun kracht laat een volwassene in tranen uitbarsten,
hun liefde is onweerstaanbaar.
Als je ooit een kind heb zien vechten tegen kanker,
veranderd dat je leven voor eens en altijd.
