We zitten nu in Sophia, te wachten op de verpleegkundige. De port--cath moet doorgespoten worden. Niet zo leuk, maar het moet, anders raakt de lijn verstopt. Zojuist een gesprek gehad met dr. Zwaan. Eigenlijk hadden we morgen een afspraak, maar op haar verjaardag naar het ziekenhuis vonden we niet zo'n goed idee. De afspraak mocht niet uitgesteld worden, maar 1 dag naar voren mocht wel, mits we een gebakje zouden meebrengen. Dat hebben we natuurlijk gedaan. Omdat we in isolatie zitten mocht het gebakje eigenlijk de kamer niet af, maar de dokter zou het even door de alcohol halen. Hij wees ons er nog op dat we zo ontzettend dankbaar moeten zijn voor de risicogroep waar Noah in terecht is gekomen. De middelste groep is echt andere koek. We zouden dan nu nog steeds in een intensieve chemoperiode zitten, met alles wat daarbij komt kijken. Wat wij nu hebben is vergeleken bij de rest gewoon 'relaxt'. Hij vertelde nog dat hij 18 jaar kinderoncoloog is en dat hij dit werk alleen maar kan volhouden door de 'succesverhalen' zoals Noah op dit moment. Noah blijft als het goed is nog zo'n 20 jaar onder controle. 'Ik hoop ze ooit nog eens met een vriendje te zien op mijn spreekuur' zei hij. Voor nu ziet alles er positief uit, we zien het echt weer een beetje zitten. Maar dokter Zwaan waarschuwde ons ervoor dat bij een plotselinge infectie, Noah en wijzelf toch weer door een dal zullen gaan. Zolang ze chemotherapie krijgt blijft het aanmodderen. Door de chemo heeft ze ook een andere smaak gekregen en wil ze haast niks eten. Ze heeft al een half jaar geen hap groente meer binnen gekregen. Maar omdat ze toch 4 cm gegroeid is moeten we het maar even aanzien. Absoluut niet dwingen, want als mevrouwtje echt de kont tegen de krib gooit en bijv. ook haar medicijnen gaat weigeren zijn we verder van huis. Zo nodig gaat de sonde er weer in.
Noah is tijdens het spelen nog steeds veel met haar ziekte bezig. Banjer moet regelmatig naar de slaapdokter voor een operatie, wat hij niet altijd op prijs stelt. Hij moet dan op zijn rug in zijn mandje blijven liggen, onder een dekentje. Als hij de kans krijgt ontsnapt hij, waarop Noah boos roept: 'Banjer, je kan niet lopen, je slaapt'. Maar Banjer laat zich meestal niet meer vangen. En dan legt ze zichzelf er maar bij neer. 'nou ja, het is ook wel fijn dat je zo snel beter bent, Banjer'.
Het gaat echt weer wat beter met ons allemaal. En voor zolang het duurt proberen we daar echt van te genieten. We hebben ook deze keer weer zoveel om dankbaar voor te zijn! Vanavond zetten we er nog wat foto's op.
