Maandag 19 mei

We kijken terug op een prachtige 'Opkikkerdag'. Vrijdagmiddag zijn we vertrokken om bij ons nieuwe huisgenootje te gaan kijken. Een lief hondje, die als het goed gaat over 1,5 week bij ons komt. Daarna zijn we doorgereden naar Leusden, naar een Van der Valk hotel waar we mochten overnachten. Dat was echt genieten, vooral voor de kinderen die dat nog nooit gedaan hadden. Er stond een tas voor ons klaar met chips, cola, cake en snoep om de avond door te komen, maar de kids sliepen om 7 uur en wij niet veel later. De volgende dag werden we om kwart over 9 verwacht in Zeewolde, op bungalowpark de Eemhof van CenterParcs. Bij de ingang was een rode loper uitgerold, omgeven door vrijwilligers. Elk gezin werd aangekondigd en onder luid applaus mochten we over de loper naar binnen. We kregen koffie met gebak en we maakten kennis met onze vrijwilliger Rick, die deze dag met ons meeging. Hij had het programma, wist de route, droeg de tassen voor ons en maakte foto's. Na de koffie mochten we eerst mee in een sportwagen. Een Porsche Cabriolet die erg hard kon en ruim de 220 km/u aantikte. Tsjonge, dat is toch wel hard. Maar Noah zei tegen de chauffeur: 'mijn nieuwe fiets gaat cht harder'.
Hierna mochten we naar het (nagebouwde) politiebureau, waar we een rondje meemochten in een politiebusje met een politiemotor als geleide. Jens mocht voorin, naast de agent. Sirene en zwaailicht aan, geweldig. Toen nog een fotoshoot met ons gezinnetje. De lunch mochten we gebruiken in een bungalow, waar we even tot rust konden komen.
Na het eten werden we verwacht in het (nagebouwde) kasteel. Jens en papa moesten mee in de ridderkamer, waar ze een ridderpak aankregen en Noah en mama gingen naar de prinsessenkamer om als echte prinses verkleed te worden. We moesten plaatsnemen aan een hele sjieke tafel, waar we werden bediend door een echte lakei. Er stond een belletje op tafel en als we de lakei nodig hadden moesten we bellen. Dit vond Jens prachtig. Hij belde, de lakei kwam aanrennen, maakte een diepe buiging en zei: 'hoogheid, wat kan ik voor u doen?' Jens zei: 'ga weer maar terug'. Even later liet Jens de lakei een liedje zingen en zo ging dat nog even door. Maar telkens als Jens belde dook Noah onder de tafel, want ze was zo bang voor de lakei.
Maar toen gingen de deuren van het kasteel open en stond daar een prachtige witte koets met zwarte paarden ervoor en de koninklijke familie mocht instappen. We moesten wuiven naar de mensen die we tegenkwamen, wat Noah steeds heel lief deed.
Op de bestemming aangekomen mochten we gelijk overstappen in een tractor met aanhanger en werden we naar het helicopterveld gereden. Er waren 2 tweepersoonshelicopters, Jens met papa en Noah met mama. Wat een ervaring. Als afsluiting mochten we nog een uur bowlen en daarna een lekkere maaltijd.
We werden uitgezwaaid door alle vrijwilligers (en dat waren er heel veel). We reden door een haag van mensen het parkeerterrein af. We waren erg moe, maar wat was dit een mooie dag. Het waren allemaal bijzondere dingen die we mochten doen, maar het meest bijzondere vonden wij dat zveel onbekende mensen dit voor ons deden. Mensen die allemaal hun vrije zaterdag hiervoor over hadden, ongelooflijk!
Er waren 50 gezinnen met een langdurig ziek kind, ook veel kankerpatintjes die een heerlijke dag hebben gehad. Het was een dag waarop Noah het 'ziek-zijn' echt even kon vergeten. Een mooie herinnering.

Mijn lieve hondje Banjer.

Aan het eind van de dag was ik z moe...

Spannend hoor!

Makkelijk, zo'n grote boer.