Het vorige bericht is vandaag precies een maand geleden. In de tussentijd is er gelukkig weinig veranderd. Het gaat nog steeds goed met Noah. Afgelopen maandag zijn we naar Sophia geweest. Ze was voor het eerst weer in de lengte gegroeid. We mochten curves bekijken waarin te zien was dat ze het afgelopen half jaar stil had gestaan qua gewicht en lengte. Vanaf het moment dat ze sondevoeding kreeg is ze weer gaan groeien.
De bloedwaarden waren behoorlijk om hoog, daarom is de dosering chemo ook weer verhoogd. Ze is daar nu wat misselijk en moe van. Ze gaat nog steeds 4 ochtenden per week naar school. 's Avonds mee eten lukt haar niet, ze is dan zo moe dat ze zelf naar bed gaat. Ook 's middags doet ze vaak nog een dutje.
Gisteren zijn we met haar bij een kinderpsycholoog geweest. Deze zal over een paar weken speltherapie met haar gaan starten. Noah uit zichzelf wel, maar ze wordt nooit boos en sputtert niet tegen. Dat is eigenlijk niet zo gezond. Afgelopen maandag in Sophia mislukte de porth-a-cath prik, dus deze moest nog een keer. Toen bleek er te weinig bloed afgenomen te zijn en moest ze nog een vingerprik. 'Ik vind het niet erg hoor', zegt ze dan tegen de verpleegkundige. Terwijl wij weten dat ze het heel erg vindt. Ze blijft lief en laat alles gebeuren. De meeste kinderen protesteren behoorlijk, maar Noah niet. We gaan hier met de speltherapie aan proberen te werken. En natuurlijk de verwerking van alles waar ze het best moeilijk mee heeft.
