Dinsdag II

Om half 11 was Willem in het ziekenhuis. Het was zo druk dat hij naar een andere afdeling moest en erg lang moest wachten. Noah had weer veel pijn. Toen ze eindelijk kwamen schrokken ze er eigenlijk wel van. Dit was echt te erg, ze mocht zo niet naar huis. In ieder geval moest ze eerst ontlasting hebben en dan kijken hoe het de pijn dan zou zijn. Een klysma erin en afwachten. Noah kreeg toen helemaal veel pijn en het idee werd geopperd om haar op te nemen en morfine toe te dienen met een pomp. Maar gelukkig kwam er toen ontlasting. En langzamerhand trok de pijn weg en mocht ze toch naar huis. Maar dit mogen we nooit meer doen, als ze nog een keer zoveel pijn krijgt moeten we direct komen en wordt ze opgenomen. Maar we hebben afgelopen zaterdag 2 x gebeld, zondag 2x gebeld, maandag naar de spoedeisende hulp. Jongens, hoe kan dit????


Ondertussen is ze thuis. We tilden haar uit de taxi en au, au, au. Weer vreselijke buikpijn. Direct pijnstilling toegediend, maar ze begint daarop te braken. Dus de rest weer door de sondepomp. Wat een gedoe zeg, het begint bij ons nu echt op te raken. Maar dat zeiden we geloof ik een paar maanden geleden ook al. En we staan nog steeds overeind. Maar elk blok zeggen we: dit is echt het heftigste van alles wat we gehad hebben. En in het ziekenhuis zeggen ze telkens: het volgende blok wordt makkelijker hoor. Gek hè, maar we zijn niet meer zo goedgelovig...


We kijken vannacht nog aan en anders crossen we morgen weer naar het ziekenhuis. Willem moet morgen weer gaan werken, dat moet af en toe ook nog wel eens. Maar: geen zorgen voor morgen ;-)


 

Dinsdag 22 april

Een rustige nacht gehad. Of Noah veel geslapen heeft weten we niet. Ze was gisteravond helemaal op. Haar haartjes en voorhoofd waren kletsnat van het zweet. En ze heeft bijna de hele dag elke seconde au, au, au, gezegd. Soms keerde ze helemaal in zichzelf, keek ze je met holle ogen aan en concentreerde ze zich helemaal op de pijn. Echt heel naar om te zien. Toen we haar op bed hadden gelegd hoorden we haar steeds kreunen. En als papa en mama wil je dan het liefst bij haar zijn, maar we mochten niet in haar buurt komen en we moesten naar beneden gaan. Het is zo'n flinkerd en ze is zo hard voor zichzelf. Gisteravond zei ze nog: O, nu heb ik vanmiddag helemaal niet aan de Heere gedacht. Wat beschamend. Wij zitten op de klok te kijken wanneer de pijnstilling iets zou kunnen gaan doen, maar Noah zegt: 'ik voel het, de Heere gaat een beetje helpen'.
Vanmorgen hadden we het idee dat het ietsjepietsje beter gaat. Ze gaat weer een beetje praten en af en toe loopt ze een paar stappen. We hopen dat dit doorzet. En vannacht kwam er plotseling een helder idee naar boven: Noah krijgt helemaal geen maagbeschermer momenteel. Niet gek dat ze nog steeds spuugt en buikpijn heeft. Straks direct maar een receptje ritselen bij de dokter. Je moet ook overal aan denken...
Willem is nu met haar naar het ziekenhuis voor de LAATSTE CHEMOKUUR via het infuus. Officieel zitten we hierna in de nabehandeling. Dit betekent dat de rest van de behandeling poliklinisch gaat gebeuren. De chemo krijgt ze vanaf volgende week thuis. En al is het met gemengde gevoelens, we vinden dit toch wel een feestje waard. Jens en mama gaan straks een grote 'chemo-kasper taart' maken. En we gaan daar heerlijk van smullen... Reken maar!!!