Donderdag

We hebben een onrustige nacht achter de rug. Noah heeft diarree en moest veel worden verschoond. Dit is erg pijnlijk voor haar, omdat de slijmvliezen onderaan haar darmen kapot zijn door chemo. Ze voelt zich daarom ook helemaal niet fit. Ze werd wakker met een heel dik gezicht en ook haar ogen waren opgezwollen, één oog kon ze bijna niet open krijgen. Dit is nu wel wat afgenomen. Ze heeft geen koorts, wel een klein beetje verhoging. De arts vertelde dat de kweken negatief waren, er zat geen bacterie in. Maar er komen nog meer uitslagen, dus ze konden ons nog niet veel wijzer maken. Voor de diarree krijgt ze waarschijnlijk ORS, of anders wordt de sondevoeding nog wat opgevoerd, zodat ze toch genoeg vocht /voeding binnen houdt. Als het goed is gaat morgen de chemo gewoon door. De arts zegt dat ze zo ver moet opgeknapt moet zijn dat ze de volgende 'tik' weer kan krijgen. We zien er nu erg tegenop, maar we hebben geen keus. Ook zal ze dan weer onder narcose moeten voor de puncties.

Gisteren was Noah best fit en nu is het weer helemaal anders. We kijken dus maar niet teveel vooruit. We genieten van de goede momenten die ze heeft. We genieten van alle kleine dingen. Een ondeugend lachje dat je van haar krijgt. Een beker sap die ze leegdrinkt.
Natuurlijk zijn er voor ons allemaal ook hele moeilijke momenten. Ook voor broer Jens die zijn zusje zo mist. Maar we moeten ook optimistisch blijven voor haar. Ze heeft niks aan ouders die naast haar gaan zitten klagen en huilen. We proberen vrolijk tegen haar te zijn, ook al merkt ze heel goed dat er iets aan de hand is. Vanmorgen vielen we er een paar haartjes uit, we lieten het aan haar zien, maar ze duwde ons weg. 'Dat moet je niet zeggen' zegt ze dan. Dat zijn zulke pijnlijke momenten. Gelukkig mogen we geloven dat God overal boven staat, ook boven de ziekte van ons kleine meisje.  Wij kunnen zo bang zijn voor de toekomst, maar bij Hem loopt het nooit uit de hand. Zijn wil hierin is wijs en goed.