Dinsdag 3 december

Gisteravond lazen we op het blog van een medepatiëntje, dat de super resistente bacterie ook bij dat patiëntje gevonden is en dat zij er erg ziek van geworden is. Ook dat de artsen vermoeden dat de bacterie ook resistent is geworden voor de enige antibiotica die nog ingezet zou kunnen worden. Wat een schrik. Noah heeft deze bacterie ook bij zich en de angst slaat je dan toch weer om het hart. Vandaag een gesprek gehad met de verpleegkundige specialist. Zij vertelde dat het betreffende patiëntje wel dezelfde ziekte heeft (ALL) maar dat we het verder niet kunnen vergelijken. De omstandigheden bij Noah zijn totaal anders en dat de bacterie bij dat patiëntje resistent geworden is, wil nog niet zeggen dat dit bij Noah ook het geval is.
We zijn wel een beetje gerust gesteld, maar toch geeft het spanning. Maar we moeten oppassen dat angst niet ons leven gaan beheersen. En natuurlijk is het zo dat een mens het meeste lijdt, door het lijden dat men vreest en wat nooit op komt dagen. We moeten genieten van elke dag dat het goed gaat met Noah. En dat gaat het nu. Ze is vrolijk, met het afbouwen van de prednison komt de oude Noah weer terug. We horen haar schaterlach regelmatig weer door het huis klinken en het geeft ons een intens gelukkig gevoel. De bloedwaarden zijn naar omstandigheden goed. Ze is vandaag bij de 'slaapdokter' geweest. Ze ging lachend onder narcose en dat is wel eens anders geweest. Ze begint een beetje te wennen zo langzamerhand. Ze heeft een beenmergpunctie gehad en een ruggenprik, waardoor er vocht uit de hersenstam weggenomen wordt en chemo wordt ingespoten. Ze moest na de operatie minimaal een uur met haar hoofd naar beneden en voeten omhoog liggen (niet helemaal verticaal ;-) ) maar het medicijn moest in de hersenen blijven. Hierna moest ze eigenlijk nog 6 uren plat liggen, maar dat is niet haalbaar voor een peutertje van 3.
Haar haartjes laten nu echt los, je kunt er plukjes uittrekken. Ze vind het zelf niet zo heel erg, want dan krijg ze de 'petjes-kraal' voor aan de kanjerketting. Jens vind het niet leuk om te zien en voor ons is het toch ook wel lastig. De laatste keren haartjes kammen, geen speldjes of staartjes meer, maar ach, het is een bijzaak.

We willen iedereen nogmaals hartelijk bedanken voor al het medeleven, we zijn er vaak stil van wat er allemaal door de brievenbus komt. Wat een meeleven!
Wilt u ook veel voor ons meisje en ons gezin bidden? Dat we allemaal de kracht mogen krijgen om het vol te houden. Al hebben wij de Heere niets aan te bieden, Hij kan en wil toch wonderen doen op het gebed?!