En ja hoor, gisternacht voor de derde keer in één week de sonde eruit. Noah heeft het waarschijnlijk in haar slaap gedaan. Raar hoor, hoe krijgt ze het voor elkaar. Maar Noah lag heerlijk te slapen en het slangetje lag naast haar hoofd te druppelen. Dus gistermorgen hadden we in alle vroegte weer een verpleegkundige in huis. De rest van de morgen heeft ze nog een paar keer gespuugd, maar gelukkig knapte ze 's middags op. We hebben haar toen bij nichtje Jenthe gebracht, Noah vond het prachtig en papa en mama konden weer eens samen naar de kerk.
Noah blijft misselijk en het is steeds puzzelen wanneer en hoe je ze de medicijnen geeft en of je eten opdringt of niet. Vanmorgen zagen we voor het eerst weer rode puntjes op haar huid (petechiën), wat duidt op een hele lage waarde van de trombocyten. (We hopen echt dat de sonde er nu een poosje inblijft, anders moeten we naar het ziekenhuis om een nieuwe in te brengen.) Het was gisteren best een moeilijke dag. Het is een dag waarop je stil zit en na gaat denken. Noah stelt vragen over haar ziekte, die je een kind van 3 liever niet hoort stellen. Vragen die zo moeilijk te beantwoorden zijn, waar we soms zelf geen antwoord op weten. We proberen haar op een eenvoudige manier dingen uit te leggen, maar ze denkt ver door. Maar gelukkig mogen we haar ook vertellen dat voor de Heere geen kind te klein is en dat voor Hem niets onmogelijk is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier uw reactie achter: