Maandag 6 januari

Het is afgelopen weekend erg goed gegaan met Noah. Ze heeft lekker gespeeld, was vrolijk en had veel praatjes. Ze speelt veel met haar playmobil ziekenhuis. Gisteren was er een playmobil jongetje dat zijn sonde had uitgespuugd. 'O, dan moet je naar Goes', zei Noah. Ze ging meteen bellen. Helaas waren er in Goes geen dokters en zusters, dus moest het playmobil kind naar Rotterdam. Zo verwerkt ze alles voor zichzelf. Heel leuk om te zien, maar soms hoor je jezelf praten: 'Ik ga gelijk bellen, we moeten direct naar het ziekenhuis', 'nee hoor, het doet geen pijn'. 'Zuster Alette is er hoor, die ken je toch?'. 'Ben je nog misselijk', 'even kijken of je koorts hebt'.

Morgen moet ze weer naar Rotterdam en vandaag sprak ze zichzelf steeds een beetje moed in. De zusters zijn daar allemaal lief, ik krijg een heleboel kanjerkralen. We hopen van harte dat de kuren nu door kunnen gaan. We verwachten van wel, maar je weet het nooit. Noah heeft de laatste dagen weer veel last van diarree, daarom geven we haar zoveel mogelijk sondevoeding, zodat ze geen tekorten krijgt. Maar zoals we al vaak gezegd hebben kunnen we geen dag vooruit kijken. Dat maakt het voor ons vaak erg moeilijk. Wat kun je als alles goed gaat je leven toch goed in eigen hand houden (denken we). Maar nu, door deze ziekte, worden plotseling alle zekerheden weggeslagen. Het leert je bij de dag te leven.

Morgen is voor ons verborgen.

Wandelen met mijn lieve nichtje.

Jij en ik, wij weten niet
wat de dag van morgen biedt.
Maar Hij, die 't heelal omspant.
Houdt ook 'morgen' in Zijn hand.