Donderdag 13 februari 's avonds

We zijn thuis!!!!!!!!!!!! Om 6 uur kregen we het bericht dat de spiegel in het bloed goed was en dat we konden vertrekken. Noah mocht los van de slangen en de naald mocht eruit. Hierna stapte ze in haar kinderwagen en kwam er niet meer uit. Zelfs niet om haar schoenen en jas aan te trekken. Ze was zo blij en wij natuurlijk ook. We kregen een lijstje met keurige bloedwaarden mee, die, zo werd ons er meteen bij verteld, weer behoorlijk zullen gaan zakken. Maar nu zijn we er blij mee. De eerste week van het blok zit erop, de kop is eraf.
Noah heeft de hele terugreis gezongen. Ze zag de sterretjes buiten, dus het versje 'hoger dan de blauwe luchten', schalde door de auto. Maar van de zieke kindertjes (couplet 2) ging ze niet zingen, want daar werd ze z misselijk van. 'Mama, zorgt de Heere ook wel voor kindjes die misselijk zijn?'.
Ze had van alles te vertellen. 'De naald eruit is zo vervelend, daar zal ik maar niet over gaan dromen. Want dat is niet een fijne droom. Ik ga dromen over papa en mama, dat is leuker'.
Jens is ook nog naar huis gekomen en ze renden heerlijk als vanouds achter elkaar aan door de kamer.


De 'kapstertjes' zitten er weer in en hopelijk doen ze goed hun werk. De bijwerkingen zullen na een paar dagen pas beginnen, maar zoals elke dag proberen we maar 'geen zorgen voor morgen' te hebben.

Een spuitje in de port a cath.

Blij met mijn bibberpen, gekregen van mijn tante. En gezellig spelen met Jesse!

Tegen de zuster vertelde Noah dat ze ook zo graag een zuster wilde zijn. Daarom kreeg ze een rolletje verband met wat pleisters. Noah-lientje is de patint. Haar been is keurig gespalkt. Nog een flinke spuit erbij en ze is weer beter.