Woensdag 19 maart

Het is allemaal behoorlijk meegevallen deze dag. Noah heeft niet gespuugd, is hoegenaamd niet misselijk geweest en is aardig fit. Vanmorgen rond 11 uur werd ze wat hangerig en moe. Er kwam toen een pedagogisch medewerkster die nog een uurtje met haar geknutseld heeft, daar knapte ze weer wat van op.
Om half 2 was de chemo ingelopen en kon het spoelen beginnen. Op het moment dat de chemo erin zit moet er bloed geprikt worden. Om te kijken hoe de spiegels zijn in het bloed.
Noah had net haar middagdutje gedaan, toen ik voorzichtig vertelde dat straks 'Harry' (van het lab) weer komt om bloed te prikken. Ze zei: 'heb jij dat met Harry afgesproken, mama? Dat vind ik echt gemeen van jou. Ik wil nu naar huis en ik wil nooit geen prikken meer'. En huilen, wat had ze een verdriet. Maar 'Harry' van het lab kwam er al aan en tsja, ze werd natuurlijk toch weer geprikt.
Ze keek de beste man gewoon weg. Ze stak haar tong nog uit door het raam, ze was boos.
Helaas verscheen Harry een kwartiertje later weer voor het raam. Een medewerker van het lab had per ongeluk het bloed van Noah in een verkeerd apparaat gegooid, terwijl het opgestuurd moest worden naar Sophia. Dus het moest overnieuw. Noah snapte er helemaal niks van en ze begon weer onbedaarlijk te huilen. Eerst werd er gekeken of het vorige 'gat' nog open was, maar dat was niet zo. Dus weer een nieuwe prik ernaast. Gelukkig was het snel gebeurd, het bloed stroomde goed. En Harry vertrok weer zo snel mogelijk. Hij voelde goed aan dat hij niet zo gewenst was op dat moment. Hij zei nog: 'sorry meisje, je krijgt 2 kralen en 2 kadootjes van Harry hoor!'. En toen was het ook weer goed. Noah kreeg stickers en ze kon weer kralen rijgen aan haar kanjerketting. En ze wordt heel erg verwend. Ze weet heel goed dat ze in het ziekenhuis met haar vinger een bakje smeerkaas mag leeglikken van de zuster (net zoals opa Jaap dat doet met pindakaas). Dus als de zuster vraagt wat Noah wil eten vraagt ze om een boterham met smeerkaas. Het bakje smeerkaas wordt heerlijk leeg gelikt en de boterham blijft liggen.
Het kleine dametje weet al goed hoe ze de zusters aan het lachen moet krijgen. Zodra er iemand binnenkomt verstopt ze zich onder de dekens en moet natuurlijk de hele kamer uitgeplozen worden om Noah te zoeken. Wat heeft ze dan een lol. Zo was het vandaag eigenlijk best genieten in het ziekenhuis. Zolang die nare bijwerking achterwege blijven is het goed te doen.