Een onrustige nacht gehad. Noah is zo misselijk en heeft veel buikkrampen. Vanmorgen heeft ze de hele ochtend op mama's schoot gelegen, eigenlijk zonder ergens op te reageren. Ze moest alsmaar spugen en ze had zelfs geen kracht meer om daarvoor overeind te komen. Heel naar om te zien. Om een uur of elf viel ze eindelijk in slaap en hebben we haar wat ORS gegeven door de sonde. Hopelijk is het spugen nu over. Wat een tegenstelling. Gisteren fietste ze nog heerlijk door de Tuinstraat en nu komen pas de bijwerkingen van de chemo.
Ook wij zijn allemaal een beetje van slag. In het ziekenhuis gebeurd er zoveel en je laat alles maar over je heenkomen. Je leeft even in een andere wereld. De prikken, de pijn die Noah heeft, steeds een nieuwe sonde, het is zo naar, maar het moet! En als je dan weer thuiskomt moet je gewoon weer door, net of er niks gebeurd is. De vraag: 'ging alles goed in het ziekenhuis?' beantwoorden we meestal met 'ja hoor, gelukkig wel' :-). En dat is nog waar ook. De behandeling verloopt heel voorspoedig. Misselijk, spugen, prikken, chemo, het hoort er allemaal bij. En wat zijn er veel mensen die dit mee moeten maken. Wat hebben we daar toch weinig aan gedacht en weinig meegeleefd. Deze ziekte is geen makkelijke, maar wel een leerzame weg. 
Al een tijdje lees ik mee met jullie blog. Respect voor de manier waarop jullie met de hele situatie (die zeker niet makkelijk is) omgaan! En wat een kanjer is Noah! Heel veel sterkte in alles!
BeantwoordenVerwijderenMarianne