Het vorige bericht is al weer even geleden. We zijn vandaag terug gekomen van een weekje vakantie in Brabant. Een weekje om lekker tot rust te komen, met het ziekenhuis (Breda) in de buurt. We hebben in een oude verbouwde schuur van Staatsbosbeheer gebivakkeerd, een prachtig plekje aan de rand van het bos. De kippen en varkentjes liepen los dus ook voor de kinderen erg leuk.
Noah vond het raar om op vakantie te zijn. 'Hoe lang moet ik hier nog blijven?' vroeg ze steeds. 'Wanneer mag ik weer naar huis?'. En het ziekenhuis, waar we regelmatig langs kwamen boezemde haar ook niet echt vertrouwen in. Ze werd verkouden en begon wat te hoesten. En ze had flink last van verstopping (een week geen ontlasting). Genoeg reden om contact op te nemen met het ziekenhuis en langs gaan om haar te laten beoordelen. Maar alleen het woord 'ziekenhuis' bracht al zoveel te weeg bij Noah. En eerlijk gezegd zaten wij ook niet op een dagje ziekenhuis te wachten. Twijfel de twijfel, wat gaan we doen. Waar doe je verstandig aan. Je weet dat je moet bellen, maar dat is echt het laatste waar je zin in hebt. Een beetje rondgekeken op internet en jawel, de Kruidvat verkoopt klysma's. Dus naar de Kruidvat gereden om een klysma, deze zelf gezet en voilà, over was het probleem.
Dit weekje moest goed zijn voor onze gemoedsrust, maar we weten nu uit ervaring dat een weekje in de stille bossen, tussen de kippetjes en de varkens, veel emoties naar boven haalt. In onze bovenkamertjes is het hard werken geblazen om alles van het afgelopen half jaar op een rijtje te krijgen. En dat we daar nog niet klaar mee zijn is ons wel duidelijk. Maar aan de andere kant mogen we ook zeker vooruit kijken. We hebben ons meisje nog en dat is niet vanzelfsprekend. Vanmiddag spraken we met een ouderpaar die een kind moesten verliezen. Als we daarnaar kijken mogen we niet klagen, maar wel bidden om kracht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier uw reactie achter: