Het is weer al ruim een week geleden dat we de 4e verjaardag van Noah mochten vieren. Hoog tijd voor een update.
Allereerst willen we iedereen hartelijk bedanken voor de kaarten (meer dan 80!!!) die we ontvingen. Het was werkelijk een bijzondere verrassing. De brievenbus begon de avond van te voren te klepperen en kleppert af en toe nog. Er komen nog steeds kaarten en kadootjes door de brievenbus. Ongelofelijk, wat wordt er met ons meegeleefd. Zelf Jens wordt niet vergeten. Het was ook een bijzondere dag. Het doet zeker wat met je als je het besef tot je door laat dringen dat dit ook zo anders had kunnen zijn. We waren blij, maar ook verwonderd dat we deze dag als gezin mee mochten maken.
En nu is ze 4. Ze vertelt het aan iedereen die het maar horen wil. Zo trots als een pauwtje. We zien haar genieten in de vakantie. Zelf ziet ze ook het verschil met een paar maanden geleden. Ze kijkt nu naar foto's van de opkikkerdag en ze is verbaasd over de dikke wangen die ze toen had. Maar ook dat ze toen in een rolstoel zat. Wat raar allemaal. Ze snapt veel, maar (gelukkig) ook veel dingen niet. Als ze zich wat misselijk voelt of hoofdpijn heeft zegt ze dat de stoute beestjes weer terug zijn in haar buik. Want dan voel je je ziek. Ze snapt niet dat dit van de chemo komt, dat 'goede beestjes' je juist ziek maken.
De chemo krijgen we steeds lastiger naar binnen. We moeten onze hele trukendoos erop loslaten. Maar ze heeft deze week ook voor het eerst 2 hapjes groente gegeten. 2 minuscule likjes spinazie, maar wat waren we er blij mee. We zijn blij met elk stapje op de weg naar een 'normaal' leven.
De dokter zei vorige week nog dat we bijna kunnen gaan aftellen. In oktober hoeven we nog maar een jaar... We zijn bijna op de helft.
Volgende week maandag probeer ik nog een blogje te doen. We gaan dan weer naar het ziekenhuis voor controle.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier uw reactie achter: