Vrijdag 30 januari

We zijn nu onderweg naar huis. We hebben onverwachts weer een bezoekje moeten brengen aan het Amphia ziekenhuis in Breda. De afgelopen dagen waren erg zwaar. Noah bleef ziek, hangerig, maar de temp kwam meestal niet boven de 38 uit. Heel veel huilen, boos en overal naartoe gedragen moeten worden, daarbij de zorgen voor broer hebben ons uitgeput. Gisteravond had ze vreselijke buikpijn en we wisten even niet wat we moesten doen. Ze had echt heel veel pijn en we hebben haar op goed geluk maar een clysma gegeven. Dat bleek de juiste keus, want na 1,5 tobben konden we haar eindelijk weer in bed stoppen. Vanmorgen om kwart voor 6 huilde ze weer, maar toen was ze misselijk. Om 7 uur kon ze eindelijk spugen en ging het even wat beter. Maar ze bleef maar liggen op de bank en bleek 38,8 te hebben. Sophia gebeld, die stuurden ons door naar Breda voor onderzoek.
Noah's longen waren wat geïrriteerd en ter voorkoming van een longontsteking komt er weer een antibiotica bij voor een week. Als de koorts niet zakt kan de scan maandag niet doorgaan. We hebben nog aan de oncoloog gevraagd of het normaal is dat de nabehandeling zo zwaar weegt voor Noah. We hebben geen vergelijk, maar er waren ons zulke mooie beloftes gedaan... Het zou een stuk minder zwaar worden, Noah zou nergens meer last van hebben. Het enige wat hij ervan zei was: 'Tsja, ze krijgt wel een hele hoge dosis chemotherapie en dat geeft zo'n lijfje wel een opdoffer'. Dus we maken daar uit op dat het inderdaad zo is. Wij zien dit dagelijks, maar veel anderen niet. 'Wat fijn dat het nu rustiger is voor jullie, wat fijn dat het goed gaat Noah'. Beide dingen horen we nogal eens en beide zijn niet (helemaal) waar, maar we snappen dat het voor omstanders wel zo lijkt. En we zijn ook dankbaar, want natuurlijk had het anders kunnen aflopen. En we zijn ook ontzettend blij dat ons meisje mocht blijven leven. Maar het doet niks af van de behandeling van 2 jaar waar we toch doorheen zullen moeten. We hopen dat jullie voor ons (blijven) bidden.