Hoe alles in een ziekenhuis in z'n werk gaat, is voor ons nog steeds onvoorspelbaar zoals ook vandaag.
Zoals gepland vandaag met Noah naar het Sophia gegaan voor het gesprek met de orthopeed. Ook om met de oncoloog te bespreken of de dosering chemo nog hoger moest vanwege de "hoge" bloedwaardes zoals gisteren in Goes gemeten.
Als eerste naar de orthopeed. Deze mevrouw wilde nog eens het hele verloop horen betreft het slechte lopen. Daarna heeft ze wat oefeningen gedaan met Noah en moest ze even op de gang heen en weer lopen.
Misschien komt het door de rust tijdens de taxirit en het gebruik van de rolstoel, maar lopen deed ze prima, terwijl wij vaak anders zien. Misschien over 6 maanden weer een mri-scan? Aldus de orthopeed. Maar nee, we weten dat er "vlekken" te zien waren op de mri-scan, dus willen we weten wat er aan de hand is, zodat we ook weten of we haar benen wel gewoon kunnen belasten of juist moeten ontzien, wel of geen fysiotherapie.
De orthopeed stelde voor een rontgenfoto te maken. (De mri is een scan waar alle weefsels en spieren etc. op te zien zijn, maar een rontgenfoto laat alles van het bot zien. Een foto maken stelt niets voor, is zo gebeurd. Dit kon gelijk gebeuren, maar omdat we ook op afdeling oncologie moesten zijn, en men op afdeling orthopedie niet wist hoe lang we op afdeling radiologie moesten wachten, voor alle zekerheid eerst naar afdeling oncologie.
De arts zou snel komen, maar dat duurde een half uur. maar in die wachttijd kon Noah heerlijk in de wachtkamer spelen en gezellig kletsen met de zusters die ze al goed kent. Wat een lieve zusters allemaal, ze vonden allemaal dat Noah er zo goed uit ziet, zulke mooie haartjes heeft en ze zo veel gegroeid is. Op zulke momenten voelt het heel vertrouwt en gezellig. Ondertussen ook alvast een vingerprik voor een nieuw bloedbeeld en even lengte en gewicht meten. Toch heel fijn om die wachttijd niet meer in isolatie te moeten doen. Toen even kort gesproken met de arts. Zij ging het even intern bespreken betreft de dosering, maar wij mochten ondertussen weer terug naar afdeling orthopedie om ons aan te melden voor afdeling radiologie. Komen we daar aan, bleek afdeling radiologie al dicht te zijn. Waren we daar nu maar eerst heen gegaan, maar iedereen dacht dat ze er tot 17:00 uur waren. Niet dus. Daar mogen we apart nog een keer voor heen en weer naar Rotterdam.
Toen alsnog weer terug naar oncologie om verder de dosering van de chemo te bespreken en jawel; de dosering weer omhoog. We hopen dat Noah hier geen last van krijgt. Haar lichaam moet daar toch weer aan wennen en na de vorige ophoging heeft ze veel meegedaan met heersende griepjes.
We houden moed, de lente komt er aan, lekker weer om buiten te spelen. Van al het heen en weer gesjouw, heeft Noah weinig last, want op elke gang en in elke wachtkamer is speelgoed en zelf draag ik al lang geen horloge meer.
een huisje en een auto
en nog veel meer in de wachtruimte
Tja... Herkenbaar! In het ziekenhuis volgen ze hun eigen plan. En dan kan je maar beter niet gefrustreerd raken als het anders loopt dan het plan dat je zelf trok. Een lastige opgave.. Hoop dat Noah niet te veel last krijgt van het ophogen. Sterkte hiermee! Ook voor jullie als ouders en Jens als broer is het erg lastig om Noah steeds ziek te zien. Ik bid ervoor dat jullie het als gezin mogen dragen, en bij de Heere mogen brengen. Liefs Marianne
BeantwoordenVerwijderen