De afgelopen dagen waren weer druk. Steeds op en neer naar het ziekenhuis kost behoorlijk wat energie. Niet alleen van ons, maar zeker ook van Noah. Ze gaat elke dag meer tegensputteren als de taxi voor komt rijden. Ze zit stil in de auto en praat niet tegen de zusters in het ziekenhuis. Pas als ze thuis de drempel overstapt komt er weer een lachje op haar gezicht. 'Zit nu alles erin, mama?' vraagt ze dan. 'Hoef ik nou niet meer?'. 'Nee meisje, morgen pas weer'. Gelukkig.
'Ik ben heel erg ziek hè', vraagt ze steeds. 'Bedankt dat ik steeds weer medicijntjes van jouw krijg mama'. Ze is erg lief en draagt alles moedig. Maar af en toe krijgt ze opeens een huilbui en is ze boos. Of ze gaat lachen, zonder dat ze kan stoppen. Het zijn de emoties die er nu toch wel uit gaan komen.
Het is spannend of we volgende week een rustig weekje hebben, of dat we weer 4 kuren moeten gaan halen. We weten eigenlijk niet waar we op moeten hopen. Wel kuren is beter, maar rustige kerstdagen zijn er dan niet bij. We wachten af, maar niet teveel plannen voor de vakantie. We zijn het besef van dagen wel een beetje kwijt. We leven meer in 'protocoldagen' dan dat we de normale kalender volgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier uw reactie achter: