Dinsdag 11 februari

Moe, moe, moe. Een dag met veel indrukken. We moesten vanmorgen om 9 uur in Sophia zijn. Om 12 uur kreeg ze eindelijk de ruggenprik. Daarna naar Breda. Een hartelijke ontvangst, we werden zonder 'pinopak' (isolatieschort) ontvangen en dat was fijn. In Sophia worden we zoveel mogelijk gemeden gezien de multiresistente bacterie, maar hier is dat anders. Noah moet op de kamer blijven, maar wij mogen gaan en staan waar we willen. Heerlijk, we genieten gewoon. Gezellig op de ouderkamer kletsen, rondje lopen, koffie halen, super. We kregen vandaag trouwens tussen neus en lippen te horen dat ze de bacterie in dit blok vanzelf wel kwijt zal raken. Ze krijgt geen antibiotica meer, dus kan de darmflora weer herstellen. En dan wordt de bacterie er gewoon 'uitgemikt'.

Vanavond een moeder gesproken van een jongetje die ook de MTX-kuur krijgt (dezelfde als Noah). Hij heeft veel last van de bijwerkingen. Hij kan niet meer praten, niet meer poepen en plassen, omdat de slijmvliezen zo kapot zijn. Nu krijgt hij morfine tegen de pijn. Het is fijn om lotgenoten te hebben,  maar zulke verhalen... Maar toch raak je samen niet uitgepraat. Iemand die dezelfde pijn en hetzelfde verdriet voelt. Dan zijn een paar woorden genoeg. Dat is ook weer fijn.

Noah doet het weer super goed. Ze is lief en laat alles weer gelaten over zich heenkomen. We zijn trots op onze kleine meid!! Ons gezinnetje is weer opgesplitst en papa en mama wisselen elkaar af. We hopen met twee nachtjes naar huis te kunnen, maar we moeten rekenen op meer.

Infuuspaal met 3 pompen.
De pomp voor de sondevoeding ontbreekt nog

Ook in 't ziekenhuis in Breda kun je knutselen