Maandag 10 februari

We zijn allemaal een beetje gespannen voor de opname van morgen. Alle spullen moeten gepakt worden, Jens gaat logeren en...Noah voelt de bui ook al hangen. Ze is vandaag erg moe, huilerig en wil van alles weten over het ziekenhuis in 'Bdra'. Ook loopt mama de hele dag met een spuit achter haar aan, want ze moet minimaal 1 liter vocht door de sonde krijgen. Dit gaat met spuiten van 60 ml per keer, dus reken uit hoeveel spuiten erin moeten. Dit is om alvast de nieren flink aan het werk te zetten, zodat de chemo ook snel haar lijfje uit kan spoelen. Maar Noah vind het helemaal niks. Ze wordt er flauw van, haar buik zit vol water en ze eet er helemaal niks bij. Daarom ging ze vanmorgen in de winkel op de grond liggen, ze was zo moe. Thuisgekomen een spuit bouillon erin en Noah was er weer.

Verder moeten we ter voorbereiding op de kuur van morgen 3x een gift natriumwaterstofcarbonaat (duur woord voor soda) geven. Dit is ook om de nieren een handje te helpen.

We zien er behoorlijk tegenop, altijd spannend een nieuw blok. Maar we zijn ook ontzettend blij dat we verder kunnen met het protocol. Noah is maar n keer opgenomen geweest met een infectie en daarom mogen we beslist niet klagen. De oncologieafdeling in Sophia ligt niet voor niks vol en we leven mee met al die kinderen en hun ouders.
We vinden het erg vervelend om in isolatie verpleegd te worden, maar aan de andere kant geeft het rust. We hebben geen kans om andere ouders te spreken. Voordat we in isolatie zaten kon dat wel. Maar de verhalen en voorbeelden die we in die tijd hoorden en zagen gaan nog steeds met ons mee. We hebben gezien wat er kn gebeuren en wat er mis kn gaan.
En het zorgt ervoor dat je je gaat richten op wat er verkeerd kan gaan, in plaats van wat er goed gaat.
Dus we proberen overal het positieve maar van in te zien, soms lukt dat, zelfs in isolatie.
En onze No? Die blijft altijd zingen. Zie het filmpje hieronder.