Dinsdag 4 maart

De kuur gaat door!

Eindelijk weer even tijd om het blog bij te werken. Het is erg rustig hier in het ziekenhuis en ik zit dan ook alleen in de ouderkamer. We hebben een babyfoon, zodat we Noah kunnen horen.
Het was weer een drukke dag. Vooral vanmorgen moest er veel gebeuren. Noah wist al wat er allemaal ging gebeuren en ze was best een beetje zenuwachtig. Maar eenmaal in de taxi vond ze het ook weer wel gezellig. Trots liet ze haar 'nieuwe' haartjes zien aan de chauffeur. Om half 10 moesten we er zijn. Om 10 uur kreeg ze een vingerprik en om kwart over 11 hadden we een gesprek met de verpleegkundige-specialist. Alles was goed, dus we mochten door.
De port-à-cath werd aangeprikt, er werd bloed afgenomen, medicijnen tegen de misselijkheid gegeven en een roesje Dormicum. Hierna de ruggenprik gedaan. En niet te vergeten, een nieuwe slang in haar neus. Dat is toch echt niet leuk. Maar onze grote kanjer heeft geen kik gegeven. De zusters staan er steeds versteld van hoe flink ze is. Dit maken ze maar zelden mee.
Wel verstopt ze zich steeds in haar kamer, zodra ze een witte jas ziet verschijnen. Maar gelukkig gaan ze daar leuk mee om en maken ze er gewoon een spelletje van. Eigenlijk moest ze nog een poosje blijven, omdat ze officieel nog moet 'bijkomen' van de Dormicum. Maar we hadden het daar eigenlijk wel gezien. We hebben de wandelwagen plat gedaan, zodat Noah kon liggen en zijn gauw gepeerd. Met de taxi op weg naar Breda. Daar stonden ze zeer verbaasd dat we er al zo snel waren, want het Sophia had nog maar net gebeld dat we weg mochten. Maar we kregen lekker koffie en daar waren we aan toe. Noah was ook weer helemaal happy, de pedagogisch medewerkster kwam er al aan met handenvol speelgoed. Omdat de chemo nog niet binnen was mocht Noah nog even op de gang rondlopen. Dit heeft ze nog nooit meegemaakt en ze vond het prachtig. We hebben haar zusterschortje aangedaan en ze stapte parmantig binnen op de zusterpost. Ze ging helpen. Wij konden koffiedrinken en Noah was hulpzuster en zat heerlijk tussen de artsen en verpleegkundigen te kletsen. Ze kreeg een heuse medaille, omdat ze zo'n goede verpleegster was en ze glom van trots. De volgende verrassing was dat ze nog 10 minuutjes mee naar de speelkamer mocht. Hierna moest toch echt de chemo eraan. En nu mag ze niet meer van haar kamertje. Er hangt een gele gevarendriehoek op haar deur. En dat valt tegen, nu ze iets van de vrijheid heeft geproefd.
Maar ze mocht helpen met de infusen aansluiten. En telkens wanneer er een pomp ging piepen moest zuster Noah op de bel drukken. Maar zuster Noah vond de bel zo leuk, dat ze er af en toe stiekem op duwt, zodat de zuster voor niks moet komen. Nu hebben we een nieuwe afspraak gemaakt. Telkens wanneer ze op de wc geplast heeft mag ze bellen. Met het gevolg dat ze zeer trouw de wc bezoekt, maar dat is alleen maar goed.
We hopen dat ze deze dagen goed door mag komen.