Gelukkig! Toch naar huis! De temp zat weer iets onder de 38 en omdat ze niet neutropeen is (voldoende afweercellen) hoefde ze daarvoor niet te blijven. De spiegel was inderdaad nog wat hoog, maar zakte toch goed door. We kregen het voordeel van de twijfel. Natuurlijk nog luisteren naar heel veel adviezen, we moeten haar heel goed in de gaten houden. Temperatuur mag niet stijgen, ze moet goed levendig blijven, anders direct back to the hospital. Maar alert zijn is onze tweede natuur geworden, dus dat komt wel goed.
Even het schrijven van de blog onderbroken, want er werd boven weer gespuugd. Jammer, ze heeft net de chemo gekregen en omdat het er binnen het halve uur weer uit is moeten we dat nog een keer gaan geven. Als ze straks diep in slaap is nog maar eens proberen. Dat wordt weer een half uurtje naast haar bed zitten en heel heel langzaam het spul toedienen. Zodra ze iets voelt schrikt ze wakker en spuugt ze het weer uit.
Maar het geeft niet. We hebben het er allemaal voor over. Noah is weer zo flink geweest de afgelopen dagen. We proberen ons gezinnetje er weer doorheen te slepen. Zojuist Jens opgehaald van oma, hij was erg verdrietig. Hij heeft het moeilijk, ons mannetje. Gelukkig zijn we weer allemaal bij elkaar en hoeven we niet meer te switchen tussen de 2 kinderen. Ze hebben het allebei taai en ze hebben allebei de aandacht en zorg van papa en mama zo hard nodig. Natuurlijk worden ze goed verzorgd, maar ze missen hun gewone gestructureerde leventje. Dan weer een weekje thuis, dan weer een weekje bij oma of in het ziekenhuis. Jens zegt steeds: nu ben ik weer bij oma gewend, dan moet ik weer naar huis en dan weer naar oma. Gelukkig nog 1 opname hierna, als de koorts tenminste wegblijft ;-( en dan wordt het allemaal weer wat regelmatiger. Klop het af, zei de dokter vanavond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier uw reactie achter: