Vrijdag 21 maart

Noah is vanmorgen weer opgenomen in het ziekenhuis in Breda. We hebben een hele slecht nacht gehad. Ze is gisteravond begonnen met spugen en dit is de hele nacht doorgegaan. Ook had ze veel diarree en vanmorgen ook nog koorts erbij. We hebben gebeld naar Sophia en ze moest gelijk opgenomen worden. Toen we dat aan haar vertelden ging ze huilen en haar gezichtje stond zo vreselijk zielig. Het liefst hadden we in plaats van de taxi een raket geboekt, enkele reis naar de maan. In de taxi spuugde ze gewoon door, ze was suf en reageerde nauwelijks. De taxichauffeur voelde zich niet zo makkelijk en was nog ongeruster dan mama. Hij heeft zijn gaspedaal diep ingetrapt, maar een uur rijden is dan toch nog lang.
Gisteren was de port-à-cath naald verwijdert dus die moest weer opnieuw aangeprikt worden. Ze was zo panisch dat er een pedagogisch medewerkster bij is gekomen die voor haar bellen ging blazen ter afleiding. Maar Noah keek er niet eens naar. Ze kreeg direct vocht toegediend, bloed onderzocht en gesproken met de zaalarts. Aangegeven dat ze niet reageert op de huidige medicijnen tegen misselijkheid. Maar de arts wilde het toch perse nog even aanzien, maar besloot om 3 uur dat er toch iets anders moest komen, want Noah had al 15 keer gespuugd. Het besluit was Dexamethason, een zusje van Prednison. Dit zou zo snel mogelijk toegediend worden, maar de arts had het druk en schreef het recept maar niet uit, zodat het maar duurde en duurde. Het was inmiddels 5 uur en mama zat met een alsmaar spugende Noah, ze lag met haar benen te bungelen buiten haar bed van de buikpijn. Mama kon het niet meer aanzien en zat er op een gegeven moment ook bij te snotteren. En dat had wel effect, want de medicijnen waren er binnen no time. Om 6 uur kreeg ze het toegediend en om 8 uur kwam oma om af te lossen. En ze was weer aan het bellen blazen. Ongelooflijk. Het was maar even, want ze is heel zwak, maar toch. Het betekend dat het iets doet.
Verder alles nog afwachten, geen idee hoe lang we moeten blijven.