Een rustige nacht gehad. Of Noah veel geslapen heeft weten we niet. Ze was gisteravond helemaal op. Haar haartjes en voorhoofd waren kletsnat van het zweet. En ze heeft bijna de hele dag elke seconde au, au, au, gezegd. Soms keerde ze helemaal in zichzelf, keek ze je met holle ogen aan en concentreerde ze zich helemaal op de pijn. Echt heel naar om te zien. Toen we haar op bed hadden gelegd hoorden we haar steeds kreunen. En als papa en mama wil je dan het liefst bij haar zijn, maar we mochten niet in haar buurt komen en we moesten naar beneden gaan. Het is zo'n flinkerd en ze is zo hard voor zichzelf. Gisteravond zei ze nog: O, nu heb ik vanmiddag helemaal niet aan de Heere gedacht. Wat beschamend. Wij zitten op de klok te kijken wanneer de pijnstilling iets zou kunnen gaan doen, maar Noah zegt: 'ik voel het, de Heere gaat een beetje helpen'.
Vanmorgen hadden we het idee dat het ietsjepietsje beter gaat. Ze gaat weer een beetje praten en af en toe loopt ze een paar stappen. We hopen dat dit doorzet. En vannacht kwam er plotseling een helder idee naar boven: Noah krijgt helemaal geen maagbeschermer momenteel. Niet gek dat ze nog steeds spuugt en buikpijn heeft. Straks direct maar een receptje ritselen bij de dokter. Je moet ook overal aan denken...
Willem is nu met haar naar het ziekenhuis voor de LAATSTE CHEMOKUUR via het infuus. Officieel zitten we hierna in de nabehandeling. Dit betekent dat de rest van de behandeling poliklinisch gaat gebeuren. De chemo krijgt ze vanaf volgende week thuis. En al is het met gemengde gevoelens, we vinden dit toch wel een feestje waard. Jens en mama gaan straks een grote 'chemo-kasper taart' maken. En we gaan daar heerlijk van smullen... Reken maar!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier uw reactie achter: