Om half 11 was Willem in het ziekenhuis. Het was zo druk dat hij naar een andere afdeling moest en erg lang moest wachten. Noah had weer veel pijn. Toen ze eindelijk kwamen schrokken ze er eigenlijk wel van. Dit was echt te erg, ze mocht zo niet naar huis. In ieder geval moest ze eerst ontlasting hebben en dan kijken hoe het de pijn dan zou zijn. Een klysma erin en afwachten. Noah kreeg toen helemaal veel pijn en het idee werd geopperd om haar op te nemen en morfine toe te dienen met een pomp. Maar gelukkig kwam er toen ontlasting. En langzamerhand trok de pijn weg en mocht ze toch naar huis. Maar dit mogen we nooit meer doen, als ze nog een keer zoveel pijn krijgt moeten we direct komen en wordt ze opgenomen. Maar we hebben afgelopen zaterdag 2 x gebeld, zondag 2x gebeld, maandag naar de spoedeisende hulp. Jongens, hoe kan dit????
Ondertussen is ze thuis. We tilden haar uit de taxi en au, au, au. Weer vreselijke buikpijn. Direct pijnstilling toegediend, maar ze begint daarop te braken. Dus de rest weer door de sondepomp. Wat een gedoe zeg, het begint bij ons nu echt op te raken. Maar dat zeiden we geloof ik een paar maanden geleden ook al. En we staan nog steeds overeind. Maar elk blok zeggen we: dit is echt het heftigste van alles wat we gehad hebben. En in het ziekenhuis zeggen ze telkens: het volgende blok wordt makkelijker hoor. Gek hè, maar we zijn niet meer zo goedgelovig...
We kijken vannacht nog aan en anders crossen we morgen weer naar het ziekenhuis. Willem moet morgen weer gaan werken, dat moet af en toe ook nog wel eens. Maar: geen zorgen voor morgen ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier uw reactie achter: